Opvoeding en ontspannen ouderschap, het doorbreken van de generatieketen


Pijn reist door families

Totdat iemand er klaar voor is

Om te gaan voelen en te helen





Verhaal van Clemens, ervaringsdeskundige

De eerste stap, in therapie
“Rond 2010 kwam ik mede door spanningen op een aantal belangrijke levensgebieden, enkele keren in een depressieve periode terecht, met psychiatrische opnames tot gevolg. In 2012 kwam het tot echtscheiding met m’n toenmalige partner, de moeder van mijn kinderen.
Voor m’n kinderen een stressvolle en emotioneel beladen tijd. Na een jaar PRI-therapie bij Yvonne merkte ik in 2016 steeds meer op dat in het contact met m’n 3 jong-volwassen kinderen meningsverschillen, ook van mijn kant, vaak leidden tot heftige emotionele reacties; ik voelde wel aan dat de uitbarstingen met het voorafgaande te maken hadden.

Bewust doorbreken van de generatieketen.
PRI leerde me waardoor ik m’n pijn in het verleden noodgedwongen heb moeten verdringen; en herkende nu hetzelfde bij m’n kinderen. Ik dacht: ik wil hier verandering in brengen. De kinderen en ik spraken geregeld tegen elkaar uit dat we het goed wilden hebben met elkaar. In het zoeken naar een oplossing stelde ik hen voor om met ons 4-en, onder begeleiding, in gesprek te gaan en zodoende kwam ik via een omweg bij een zeer ervaren gezinstherapeute uit. In 2 jaar tijd hebben we in maandelijkse gesprekken een heel mooi traject doorlopen waarbij niet alleen de gevoelens van pijn, verdriet én boosheid van m’n kinderen maar ook die van mezelf werden aangeraakt én naar voren kwamen, geuit en besproken werden. Parallel liepen mijn persoonlijke PRI-sessies bij Yvonne door.

Ruimte voor vernieuwd contact
De bewustwording die zich door PRI in mij voltrok heb ik kunnen inzetten om de emotionele lading die er bij m’n kinderen was ontstaan, ruimte te geven. Heftige emoties zijn er niet meer, we zijn steeds beter in staat om ons op het moment zelf dat een van ons geraakt wordt uit te spreken en onze gevoelens niet langer te onderdrukken. PRI was (en is) daar een fijn hulpmiddel bij (geweest).”.

Verdringing is nu echt niet meer nodig
Het verhaal van Clemens laat zien wat voor verschil het maakt als je je bewust wordt van het bestaan van je overlevingsmechanismen. Je kunt ze leren kennen door oog te krijgen door situaties die je triggeren. Als je dieper gaat kijken, ontdek je dat deze situaties qua emotionele lading lijken op wat je in je jeugd hebt moeten verdringen. De trigger verwijst altijd naar situaties die zijn opgeslagen in de amygdala. Lees hierover mijn eerdere blog.
Dit deel van de hersenen is gericht op het onderkennen van gevaar en is al volledig ontwikkeld op het moment van onze geboorte. Dit emotionele brein, zoals de amygdala ook wel genoemd worden, moest ons als kind beschermen, en zijn daarom hyper-alert. Dat maakt dat we soms de neiging hebben om te reageren alsof ons leven er vanaf hangt, wat inderdaad ook zo was voor het kind wat we waren. Veel van onze vroegere ervaringen hebben we niet als herinnering onthouden (dat deel van de hersenen is pas veel later uitontwikkeld), maar op celniveau zijn ze nog wel aanwezig, voelbaar als Angst: bevriezen, vluchten of vechten.

Wil je ontdekken hoe jouw overlevingsmechanisme eruit ziet en waar het op reageert? Vraag een vrijblijvend gratis adviesgesprek aan of bel voor een afspraak: 06 41129543

Kijk voor meer informatie op mijn site www.yvonne-inverbinding.nl
Of op mijn eerste blog: Ervaring eigen opvoeding kan doorwerken in reacties naar je kinderen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *